Φοβού τους Δαναούς και ομόλογα φέροντας

Πιθανότατα έχετε ακούσει για το άρθρο στο Vanity Fair (τεύχος Οκτωβρίου 2010) του Michael Lewis σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα. Τίτλος του: Beware of Greeks Bearing Bonds. Το «Greeks bearing…» είναι συνηθισμένο λογοπαίγνιο στα δημοσιεύματα που έχουν σχέση με την Ελλάδα. Ένα άλλο πολύ συνηθισμένο επίσης είναι το «Greek tragedy».

arsenios

O Michael Lewis είναι δημοσιoγράφος και συγγραφέας καμιά δεκαριά βιβλίων με οικονομικό κυρίως περιεχόμενο. Στα νιάτα του ήταν επενδυτικός σύμβουλος στην Solomon Brothers, για την οποία αργότερα έγραψε ένα βιτριολικό βιβλίο, το Liar’s poker. Ήταν αυτός που το 2009 είχε αποκαλύψει ότι ένας Έλληνας trader, ο Harry Makropoulos, είχε προειδοποιήσει έγκαιρα, χωρίς να εισακουστεί, για το σκάνδαλο Madoff.

Σε αρκετά εγχώρια ΜΜΕ αναδημοσιεύτηκαν κάποια αποσπάσματα, από το «Greeks bearing bonds». Οι περισσότεροι επικεντρώθηκαν στο σημείο όπου λέει ότι οι Έλληνες είναι υπέροχοι.

Πέρα από το ενδιαφέρον που έχει το δημοσίευμα ειδικά για τους Έλληνες, παρατηρώ ότι το άρθρο έχει προκαλέσει αίσθηση γενικώς. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ευρύτερα. Το λέω αυτό επειδή βλέπω να είναι πολύ δημοφιλές στο Ίντερνετ και να αναδημοσιεύεται σε διάφορα έγκυρα blog με ανθολογημένα κείμενα, όπως το Metafilter και το AlDaily. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο κομμάτι. Σας συνιστώ να το διαβάσετε. Μπορείτε να το βρείτε (στα Αγγλικά) εδώ .

Δεν έχω την πρόθεση να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο, μεταφέρω όμως εδώ τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα. Κάποια από αυτά μπορεί να βρουν θέση σαν αποφθέγματα στο ΓΝΩΜΙΚΟΛΟΓΙΚΟΝ:

Για τη διαφθορά στην Κυβέρνηση: «Υπουργοί που έμειναν χρόνια σε κυβερνητικές θέσεις, όταν έφυγαν ήταν σε θέση να έχουν σπίτια αξίας πολλών εκατομμυρίων και 2-3 εξοχικά»
(Αυτό το ξέραμε αλλά όταν το λέει ένας ξένος ακούγεται αλλιώς)

Για τον ΟΣΕ: «Ο Σιδηρόδρομος έχει ετήσιο τζίρο 100 εκατομμύρια και ετήσιες απολαβές προσωπικού 400 εκατομμύρια, συν 300 εκατομμύρια λοιπά έξοδα. Ο μέσος ετήσιος μισθός του σιδηροδρομικού υπαλλήλου είναι 65.000€. Είκοσι χρόνια πριν ο τότε υπουργός Οικονομίας Στ. Μάνος παρατήρησε ότι θα ήταν φτηνότερο να μετακινούσαν όλους τους επιβάτες με ταξί. Αυτό ισχύει ακόμα»

Για τις τράπεζες: «Περιέργως, οι τραπεζίτες στην Ελλάδα παρέμειναν άθικτοι [από τα οικονομικά σκάνδαλα]. Δεν έπαψαν ποτέ να είναι υπναλέοι, παλαιού τύπου εμπορικοί τραπεζίτες…Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχαν οι τράπεζες ήταν ότι δάνεισαν γύρω στα 30 δις σε μια κυβέρνηση που είτε τα έκλεψε είτε τα σπατάλησε. Στην Ελλάδα, οι τράπεζες δεν βούλιαξαν τη χώρα. Η χώρα βούλιαξε τις τράπεζες»
(Στην Ελλάδα, δεν είναι πολιτικά ορθό να υποστηρίξει κανείς ότι οι τράπεζες δεν συμμετείχαν στην αποτυχία. Γι’ αυτό αυτό το κομμάτι του άρθρου -από τα πιο ενδιαφέροντα- εδώ έχει αποσιωπηθεί. Είναι προφανές ότι δεν θα άρεσε ούτε στις Τράπεζες)

Για την Αθήνα: «Η Αθήνα κατά κάποιο τρόπο τα καταφέρνει να είναι συγχρόνως φωτεινή, άσπρη και ρυπαρή… Αρχαία ερείπια υπάρχουν φυσικά παντού, αλλά δεν φαίνεται να έχουν σχέση με οτιδήποτε άλλο. Είναι σαν ένα Λος Άντζελες με παρελθόν».
(To Los Angeles θεωρείται -από τους Αμερικανούς- το καρακιτσαριό της Αμερικής)

Για τις κρυφές δαπάνες: «Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είχε δημιουργήσει μια αδήλωτη μονάδα με 270 υπαλλήλους, οι οποίοι έπρεπε να μετατρέψουν φωτογραφίες από εκτάσεις του ελληνικού δημοσίου σε ψηφιακή μορφή. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς από τους 270 ανθρώπους δεν είχε την παραμικρή σχέση με την ψηφιακή φωτογραφία. Τα πραγματικά επαγγέλματα αυτών των ανθρώπων ήταν, π.χ. κομμώτριες»
(Αληθοφανής ιστορία, αλλά αυτό με τις κομμώτριες είναι δημοσιογραφική υπερβολή. Ή ίσως ΠΑΣΟΚική υπερβολή)

Για τους Έλληνες: «… από τη στιγμή που θα δεις πώς δουλεύει το σύστημα [η διαφθορά] μπορείς να κατανοήσεις ένα φαινόμενο που, διαφορετικά, δεν βγάζει νόημα: η δυσκολία που έχουν οι Έλληνες για να πουν μια καλή κουβέντα ο ένας για τον άλλο. Οι Έλληνες σαν άτομα είναι υπέροχοι (!). Ευχάριστοι, ζεστοί, έξυπνοι και καλή παρέα. Έφυγα από δυο ντουζίνες συνεντεύξεις λέγοντας «τι σπουδαίοι άνθρωποι!». Οι ίδιοι δεν συμμερίζονται αυτή την εντύπωση ο ένας για τον άλλο. Το πιο δύσκολο είναι να κάνεις ένα Έλληνα να παινέψει έναν άλλο Έλληνα πίσω από την πλάτη του»
(Ενδιαφέρον σχόλιο. Σίγουρα δείχνει συμπάθεια για τους Έλληνες. Και δεν πρέπει να είναι αυστηρά προσωπική άποψη, δεδομένου ότι σε τέτοιες αποστολές οι δημοσιογράφοι συμβουλεύονται την πρεσβεία, άλλους ομοεθνείς τους κλπ. Φαίνεται ότι οι ξένοι -ευτυχώς- έχουν ακόμα σαν πρότυπο του σύγχρονου Έλληνα τον Ζορμπά: θυμόσοφος, ωραίος τύπος, γλεντζές, καλός άνθρωπος, κάπως ανεύθυνος. Φοβάμαι όμως ότι το πρότυπο αυτό αναβαθμίζεται με επιπλέον χαρακτηριστικά όπως της διαφθοράς, της ανικανότητας και της εξαπάτησης.)

Για τις πρώτες του εντυπώσεις από το Άγιο Όρος: «Η θέα του πρώτου μοναστηριού μου έκοψε την ανάσα. Δεν είναι ένα κτίριο, είναι ένα θέαμα. Είναι σαν κάποιος να πήρε την Ασίζη ή μια από τις παλιές πόλεις της κεντρικής Ιταλίας και να τις έχυσε στην παραλία, στη μέση του πουθενά…αυτό το μέρος σε χτυπάει σαν σοκ…δεν υπάρχει τίποτα ταπεινό σ’ αυτά τα μοναστήρια. είναι μεγαλοπρεπή και πολύπλοκα και στολισμένα και προφανώς σε ένα είδος ανταγωνισμού μεταξύ τους»
(Είναι εντυπωσιακό πόσο άγνωστο είναι το Άγιο Όρος -ένα από τα πιο συναρπαστικά μέρη στον κόσμο- στους Δυτικούς, αν λάβει κανείς υπόψη πόσο γνώριμη τους είναι η υπόλοιπη Ελλάδα. Ίσως φταίει που είναι έξω από την ακτίνα δράσης των tour operators)

Κι άλλες εντυπώσεις από το το Άγιο Όρος: «…κατά τα άλλα η εμπειρία ήταν συνταρακτική και συνιστάται σε οποιονδήποτε θέλει μια γεύση από τη ζωή του 10ου αιώνα»
(ένας reluctunt Λακαριέρ)

Για τις γενειάδες των μοναχών: «Την όλη εντύπωση ενίσχυαν οι υπέροχα άγριες γενειάδες των μοναχών. Υπάρχουν διάφοροι τύποι: η πορώδης μάζα από χνούδι, η πετσέτα τύπου Οσάμα Μπιν-Λάντεν/Ασσύριος βασιλεύς, η φωλιά τύπου Karl Marx. Ένα εκπληκτικά μεγάλο ποσοστό έμοιαζε με τον Πιο Ενδιαφέροντα Άνθρωπο του Κόσμου από το διαφημιστικό της μπύρας Dos Equis
(Παραθέτω εδώ μια φωτογραφία από το διαφημιστικό)

the man

Για το φαΐ στο Άγιο Όρος: «Οι καλόγεροι τρώνε σαν φωτομοντέλα πριν από επίδειξη. Δυο φορές την ημέρα 4 μέρες την εβδομάδα και μια φορά την ημέρα 3 μέρες την εβδομάδα. Το οποίο εγείρει το εύλογο ερώτημα: γιατί κάποιοι από αυτούς είναι χοντροί; Οι πιο πολλοί μοιάζουν με τη δίαιτά τους. Πέρα από αδύνατοι: είναι στενοί. Αλλά μια μικρή ομάδα, συμπεριλαμβανομένων των δυο αφεντικών, έχουν μια πλαδαρότητα που δεν εξηγείται από 11 τσιμπολογήματα την εβδομάδα από αγγούρι και κρεμμύδια, όση κερήθρα κι αν καταναλώνουν σαν επιδόρπιο»

Για τη συνομιλία του με τον Αρσένιο: «Αν ο πατέρας Αρσένιος αισθάνεται ένοχος για κάτι, έχει το σπάνιο ταλέντο να μπορεί να το κρύβει. Όπως πολλοί από αυτούς που έρχονται στο Βατοπέδι υποθέτω, δεν ήμουν εντελώς σίγουρος τι έψαχνα να βρω. Ήθελα να διαπιστώσω αν έχεις την αίσθηση ότι είσαι μπροστά σε μια οικονομική αυτοκρατορία (δεν την έχεις) ή αν οι καλόγεροι φαίνονται ανειλικρινείς (ελάχιστα). Αλλά επίσης είχα την απορία πώς μια ομάδα ανθρώπων με περίεργη εμφάνιση έχοντας απαρνηθεί τον υλικό κόσμο είχαν τέτοιο ταλέντο να τα καταφέρνουν. Πώς στο καλό, οι καλόγεροι μπόρεσαν να αναδειχθούν σαν η πιο ελπιδοφόρα ευκαιρία της Ελλάδας σε μια σχετική μελέτη του Harvard »

Συνταγές επιτυχίας από τον Αρσένιο: «Μου δείχνει ένα σημείωμα που είχε κολλημένο στον φοριαμό που λέει «ο έξυπνος αποδέχεται, ο ανόητος επιμένει»…»Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας παντού σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στο μοναστήρι» και συνεχίζει περιγράφοντας κατά βάση τον πρώτο κανόνα της αυτοσχεδιαζόμενης κωμωδίας ή οποιασδήποτε συλλογικής προσπάθειας: «πάρε ό,τι σου πετάνε και χτίσε πάνω σ’ αυτό». «Ναι..και» παρά «Όχι…αλλά». Ο ανόητος δεσμεύεται από την περηφάνια του, λέει. Πρέπει να γίνεται πάντα το δικό του. Αυτό ισχύει και για κάποιον που κάνει λάθος. Πάντα θέλει να αποδεικνύει ότι έχει δίκιο. Ένας άνθρωπος που είναι έξυπνος είναι ταπεινός. Δέχεται αυτό που οι άλλοι του λένε -κριτική, ιδέες -και δουλεύει πάνω σ’αυτά»
Φαίνεται ότι ο Αρσένιος είναι πολύ πιο ενδιαφέρων -και για τον συγγραφέα προφανώς- από τους άλλους συνομιλητές του στην Ελλάδα)

Πάλι ο Αρσένιος: «Όλη η κυβέρνηση λέει ότι είναι θυμωμένη μαζί μας, αλλά εμείς δεν έχουμε τίποτα. Δουλεύουμε για τους άλλους. Οι ελληνικές εφημερίδες μας αποκαλούν εταιρεία. Αλλά σε ρωτώ, Μάικλ, ξέρεις εσύ καμιά εταιρεία που να έχει αντέξει 1.000 χρόνια;»

Για τον ηγούμενο Εφραίμ: Ολοστρόγγυλος, με ροδαλά μάγουλα, και λευκή γενειάδα είναι φτυστός ο Santa Clauss;.Έχει ακόμα και ένα παίξιμο στο μάτι…Σφίγγει το χέρι μου και το κρατάει για πολύ ώρα. Μου περνάει από το μυαλό ότι θα με ρωτήσει τι δώρο θέλω για τα Χριστούγεννα. Αντί γι’ αυτό λέει: «Ποια είναι η πίστη σου;»»

Για την επιτηδειότητα του Εφραίμ: «Απέσπασε χρηματοδοτήσεις από την Ε.Ε. Συναναστράφηκε με επιχειρηματίες που ζητούσαν άφεση αμαρτιών. Επέδειξε μια απίστευτη απληστία. Π.χ, όταν ένας Ισπανός διάσημος τραγουδιστής (;) έδειξε ενδιαφέρον για το Βατοπέδι, αξιοποίησε αυτό το ενδιαφέρον και όταν κάποιο Ισπανοί κυβερνητικοί επισκέφτηκαν το μοναστήρι τους πληροφόρησε ότι είχε γίνει μια τρομερή αδικία σε βάρος του Βατοπεδίου από Καταλανούς μισθοφόρους του Βυζαντινού Αυτοκράτορα τον 14ο αιώνα που είχαν προκαλέσει σοβαρές ζημιές στο μοναστήρι. Σαν αποτέλεσμα, το Βατοπέδι πήρε 240.000€ από τους Ισπανούς
(Μπράβο του. Η επίσημη Ελλάδα δεν τολμά να διεκδικήσει ούτε τις πολεμικές αποζημιώσεις που δικαιούται)

Για την ανοιχτή πολιτική των Βατοπεδινών: «Η Ελλάδα παρέμεινε μια κλειστή οικονομία. Όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν πιο αποτελεσματικά από άλλους, τα έκαναν μόνοι τους. Όλου του είδους οι συναλλαγές με άλλες χώρες που θα μπορούσαν να αποφέρουν οφέλη, απλά δεν γίνονταν. Σε αυτήν την εικόνα, το Βατοπέδι είναι μια φωτεινή εξαίρεση. Καλλιέργησε σχέσεις με τον έξω κόσμο. Μια χαρακτηριστική περίπτωση: πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, ο πρίγκηπας Κάρολος είχε μείνει στο μοναστήρι 3 καλοκαίρια στη σειρά, μένοντας μια εβδομάδα κάθε φορά»
(Όχι πολύ καλά δομημένο επιχείρημα. Κι αυτό με τον πρίγκηπα Κάρολο είναι γνωστό. Όπως επίσης είναι γνωστό ότι και διάφοροι άλλοι επώνυμοι, μεταξύ των οποίων επιφανείς Αμερικανοί, σύχναζαν στο Βατοπέδι. Όπως ο Bill Clinton. Αλλά αυτό, παρόλο που θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον για το αναγνωστικό κοινό, δεν αναφέρεται στο άρθρο. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν θα είχε την έγκριση της Πρεσβείας ή των εργοδοτών του κ.Lewis. Τελικά οι δημοσιογράφοι είναι παντού οι ίδιοι)

Από τη συνομιλία με τον Πέτρο Δούκα: «Ο Δούκας κατάλαβε ότι πριν από τη συνάντηση [οι μοναχοί] είχαν προετοιμαστεί καλά. «Πριν έρθουν να σε βρουν, ξέρουν ήδη πολλά για σένα, την οικογένειά σου, τα παιδιά σου, τους γονείς σου τις θρησκευτικές σου πεποιθήσεις. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν είναι αν θέλω να εξομολογηθώ σ’ αυτούς». Ο Δούκας αποφάσισε ότι δεν θα ήταν συνετό να πει στους καλόγερους τα μυστικά του »
(Καλό)

Από το ΔΝΤ: «οι άνθρωποί μας δεν μπορούσαν να πιστέψουν τι ανακάλυπταν. Ο τρόπος που κρατούσαν τα βιβλία τους ήξεραν πόσο είχαν συμφωνήσει να ξοδέψουν, αλλά κανείς δεν έλεγχε τι ξόδευε στην πραγματικότητα. Δεν έμοιαζε καν με αυτό που θα λέγαμε αναδυόμενη οικονομία. Ήταν μια τριτοκοσμική χώρα».

Για την άρνηση του Δούκα να υπογράψει: «Ο Δούκας αρνήθηκε να τους δώσει τα 250 εκατομμύρια που ζητούσαν «No fucking way I’m doing that», είπε»
(Η επικοινωνιακή διαχείριση της ανάμειξής του στο σκάνδαλο από τον Δούκα είναι υποδειγματική, όπως αποδεικνύεται και από τη φράση αυτή που πέρασε στο άρθρο. Ο Δούκας [μου] είναι γενικά αντιπαθής, αλλά είναι αξιοθαύμαστη η άρνησή του να συμβιβαστεί με το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου.)

Πάλι ο Δούκας: «Θέλει να πιστεύει κανείς ότι αυτοί είναι άγιοι άνθρωποι. Θα θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν [την ακίνητη περιουσία που διεκδικούσαν] για να κάνουν κανένα ορφανοτροφείο»

Σχετικά με την περιουσία των μοναχών: «Οι περισσότεροι στην Ελλάδα θεωρούν τον Εφραίμ απατεώνα», μου είπε ένας μοναχός με το όνομα Ματθαίος από το Wisconsin, σε μια στιγμή ειλικρίνειας. «Όλοι στην Ελλάδα είναι πεπεισμένοι ότι ο ηγούμενος και ο πατέρας Αρσένιος έχουν μυστικούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Είναι τελείως τρελό αν το καλοσκεφτείς. Τι να τα κάνουν; Δεν παίρνουν μια βδομάδα άδεια για να πάνε στην Καραϊβική. Ο ηγούμενος ζει σε ένα κελί. Είναι ωραίο κελί αλλά πάλι είναι καλόγερος. Και δεν του αρέσει καθόλου να φεύγει από το μοναστήρι»

Μια χάρη από τον Αρσένιο: «Στο αυτοκίνητο γυρίζοντας στην Αθήνα χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο πάτερ Ματθαίος. Θέλει να μου ζητήσει μια χάρη εκ μέρους του πατέρα Αρσένιου. Ωχ, σκέφτομαι, κατάλαβαν τι πρόκειται να κάνω και θέλουν να επιβάλλουν περιορισμούς σ’ αυτά που θα γράψω. Ο υπουργός Οικονομικών επέμενε να ελέγξει πώς θα αποδοθούν τα λεγόμενά του, αλλά οι καλόγεροι με άφησαν ανεξέλεγκτο, πράγμα λιγάκι περίεργο αν σκεφτεί κανείς τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Αλλά δεν ήταν γι’ αυτό. «Έχουμε ένα σύμβουλο στην Αμερικανική χρηματαγορά» είπε ο καλόγερος» το όνομά του είναι Robert Chapman. O πατέρας Αρσένιος θέλει να μάθει τι γνώμη έχεις γι’ αυτόν. Αν αξίζει να τον ακούμε… »

Όπως έγραψα και στην αρχή, το άρθρο προκάλεσε διεθνώς αίσθηση. Αυτό είναι αρκετά περίεργο αν αναλογιστεί κανείς ότι δημοσιεύονται χιλιάδες οικονομικού περιεχομένου άρθρα κάθε μέρα και πολλά από αυτά αναφέρονται στην ελληνική κρίση. Παραθέτω κάποιους από του λόγους που προσωπικά πιστεύω ότι συνετέλεσαν στην επιτυχία του δημοσιεύματος:

1. Η Ελλάδα είναι πιο σημαντική από ό,τι δείχνουν οι αριθμοί. Μπορεί να είμαστε μια μικρή χώρα αλλά στο παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο έχουμε μια δυσανάλογη μεγάλη βαρύτητα. Λόγω ιστορίας βεβαίως. Αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο σωβινιστικό, αλλά είναι αλήθεια, όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιος προοδευτικούς αντι-ελληνοκεντρικούς.
2. Η λέξη «Greek» στον τίτλο. Γενικά στο Μάρκετινγκ του θεάματος είναι κοινό μυστικό ότι λέξεις που έχουν σχέση με Ελλάδα στον τίτλο είναι πάντα πιασάρικες. (Βλ. επιτυχίες στο BoxOffice όπως «My big fat Greek wedding», «300» κλπ).
3. Η γεύση από Αιγαιπελαγίτικη αύρα
4. Η μοχθηρή ικανοποίηση που κάποιοι υπέροχοι άνθρωποι, με ασυναγώνιστη ιστορία (εμείς οι Έλληνες!) είναι επίσης εντελώς διεφθαρμένοι
5. Ο εξωτισμός που αποπνέει η αναφορά στο Άγιο Όρος που είναι εν πολλοίς άγνωστο στο δυτικό καταναλωτικό τουριστικό κοινό (προβλέπω αύξηση των αφίξεων στο Άγιο Όρος)
6. Ο επιδέξιος χειρισμός των θρησκευτικών θεμάτων συνδυάζοντας επιφανειακή ασέβεια με συγκαλυμένο σεβασμό.
7. Γενικά ένας συνδυασμός στο άρθρο διαφόρων θεμάτων που από μόνα τους είναι ήδη πολύ ενδιαφέροντα, πόσο μάλλον όταν χρησιμοποιούνται όλα μαζί: Θρησκεία-Big Business-Διαφθορά-Μεγαλειώδης αποτυχία-Συνωμοσία-Ελλάδα-Αιγαίο Πέλαγος-Ωραία μέρη-Βυζάντιο-Υγιεινή ζωή.
8. Και βέβαια ο τελευταίος λόγος είναι ο πιο σημαντικός. Το άρθρο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Ο κ.Michael Lewis έχει πένα.

Μια τελευταία παρατήρηση: Ο συγγραφέας ξεκίνησε σίγουρα με αρνητική προδιάθεση για το Άγιο Όρος και το Βατοπέδι. Στο άρθρο όμως είναι διάχυτος ένας έκπληκτος σεβασμός. Οι καλόγεροι φαίνεται ότι κέρδισαν τον συγγραφέα, παρόλο που δεν το παραδέχεται ευθέως.

Τυχαίο; Δεν νομίζω

Explore posts in the same categories: Απόψεις που μου άρεσαν, Ελληνικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: