Μόραλης – «Κάναμε καλά πράγματα στην τέχνη…»

Διάβασα τη συνέντευξη του Γιάννη Μόραλη στην Καθημερινή της 27/07/2008 στη Μαργαρίτα Πουρνάρα και μου άρεσε πολύ (μπορείτε να δείτε όλο το κείμενο εδώ: http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4dcgi/_w_articles_civ_2_27/07/2008_278968)

Δεν είμαι λάτρης των συνεντεύξεων υπέργηρων προσωπικοτήτων ούτε της ζωγραφικής του Γιάννη Μόραλη (δεν λέω ότι δεν είναι καλός, απλά εμενα δεν μου κάνει κλικ). Αυτή όμως η συνέντευξη είχε  μια σπάνια ποιότητα. Είναι προφανές πως ο Μόραλης, στα 92 του, έχει εξαιρετική διαύγεια πνεύματος και την κατασταλαγμένη, ανεπιτήδευτη σοφία δεκαετιών πνευματικής δημιουργίας.

Το απόσπασμα που μου άρεσε περισσότερο:

Από τις Κάννες τι θυμάστε;

– Στην προβολή της ταινίας «Τα παιδιά του Πειραιά» στις Κάννες με φώναξε ο Ντασσέν να κάνω τον διάκοσμο για τη δεξίωση. Είχε φέρει μαζί του και τον Ζαμπέτα και τον Προβιά, έναν λαϊκό χορευτή. Κατάφερα να κάνω μια αίθουσα ροκοκό να μοιάζει με ελληνική ταβέρνα. Ο Προβιάς εντυπωσιάστηκε πολύ από το πάρτι και τους επισήμους. Προφανώς δεν είχε φύγει ποτέ από την Κοκκινιά και ξαφνικά βρέθηκε στις Κάννες. Οταν τον ρώτησε η Ελένη Βλάχου πώς του φάνηκε η δεξίωση, ο Προβιάς είπε: «Τώρα είδα πώς θα ζήσω». Και πράγματι έκανε διάφορα ταξίδια στο εξωτερικό. Τον έπαιρνε ο Ζαμπέτας μαζί του. Με δύο λέξεις τα είπε όλα…

Άλλα ωραία σημεία:

Πώς σας φάνηκε το αναδρομικό αφιέρωμα με τα έργα σας στο Μουσείο Γουλανδρή της Ανδρου;

Συγκινήθηκα που είδα ορισμένα παλιά μου έργα. Μου είχαν λείψει. Κάποια μου φάνηκαν καλά. Αυτό είναι κακό σημάδι για έναν ζωγράφο. Σημαίνει ότι δεν μπορεί πια να εξελιχθεί. Οταν έχεις ακόμα πράγματα να βγάλεις, είσαι πιο αυστηρός κριτής των πεπραγμένων σου.

άλλο:

Εσείς καθοδηγήσατε τον Αρη Κωνσταντινίδη στον σχεδιασμό του σπιτιού σας;-

Τον άφησα να κάνει ό,τι ακριβώς ήθελε. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω παρέμβαση. Θα ήταν σαν να έκανα εγώ έναν πίνακα και να ερχόταν κάποιος να μου πει «Βάλε λίγο κοκκινάκι εδώ». Τη σεβόμουν τη δουλειά του. Αλλά κυρίως τη σεβόταν ο ίδιος.

Άλλα ωραία σημεία:

Γιατί η Ελλάδα είχε λάμψη στο εξωτερικό στη δεκαετία του ’60;

– Η απάντηση είναι απλή: Κάναμε καλά πράγματα στην τέχνη, τη μουσική, τη λογοτεχνία.

Μετά χάσαμε τον προσανατολισμό μας και την αισθητική μας;

– Δεν ξέρω, ούτε κατηγορώ κανέναν. Απλώς συνέβη. Κάποτε ο λαός είχε γούστο. Είχε τη δική του αισθητική. Το καταλαβαίνεις από την αρχιτεκτονική και τις φορεσιές κάθε περιοχής. Μετά ήρθαν τα ευρωπαϊκά ήθη και τα ισοπέδωσαν όλα. Ανθρωποι, όπως ο Κωνσταντινίδης, έβλεπαν την ομορφιά και το μεράκι και ήθελαν να τα διατηρήσουν. Να κρατήσουν το καλό και να πάνε παρακάτω. Δυστυχώς, ακόμα και κάποιοι μορφωμένοι Ελληνες έχουν ξιπασιά και θέλουν να μιμούνται. Βάλτε και τη μανία για το χρήμα. Ιδού το αποτέλεσμα: Κάτι κακοχτισμένες μεζονέτες που ασχημαίνουν τον τόπο.

Explore posts in the same categories: Ιστορίες που μου άρεσαν, Προσωπικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: