Οι κανόνες για το τελικό ν

Σε κάποιες περιπτώσεις το τελικό ν, κατάλοιπο της καθαρεύουσας και των αρχαίων ελληνικών, διατηρείται.

Οι κανόνες για τη διατήρηση του τελικού ν αφορούν αποκλειστικά τις εξής λέξεις:

  • την αιτιατική του αρσενικού άρθρου το(ν) και του θηλυκού άρθρου τη(ν)
  • το αριθμητικό και αρσενικό αόριστο άρθρο ένα(ν)
  • Τα άκλιτα δε(ν) και μη(ν)

Στις λέξεις αυτές, το τελικό ν διατηρείται:

  • Όταν η ακόλουθη λέξη άρθρο αρχίζει από φωνήεν. Π.χ. την αγάπη, τον άγγελο, τον άνθρωπο, την ελπίδα, την Ελένη κ.λ.π.
  • Όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από κ, π, τ. Π.χ. τον κήπο, τον τοίχο, τον πατέρα τον πόνο, την τέχνη, την ποδιά, κ.λ.π.
  • Όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από ξ, ψ, γκ, μπ, ντ,τζ, τσ. Π.χ. τον ψαρά, τον ξυλοκόπο, τον μπαμπά, τον τζίτζικα, τον γκιόνη, την ντροπή, την μπέμπα, κ.λ.π.
    • Σημειωτέον ότι ο κανόνας που αφορά σύμφωνα διατυπώνεται και ως εξής: το τελικό ν διατηρείται μπροστά από τα στιγμιαία σύμφωνα κ, π, τ, μπ, ντ, τζ, τσ και τα διπλά γράμματα ξ και ψ.

Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όπου η επόμενη, λέξη αρχίζει από οποιοδήποτε άλλο γράμμα ή άλλο συνδυασμό γραμμάτων, το τελικό ν χάνεται. Π.χ. το δήμο, τη βελόνα, τη στάση, το νοικοκύρη, το δάσκαλο, τη δασκάλα, τη μέρα, κ.λ.π.

Προσοχή: οι κανόνες αυτοί δεν ισχύουν για την τριτοπρόσωπη αντωνυμία «τον» -διαφορετική από το άρθρο «τον»- που διατηρεί πάντα το «ν» (π.χ. «θα τον δείρω» αλλά «θα τη δείρω») και για την άκλιτη λέξη «σαν«, που επίσης γράφεται πάντα με τελικό ν.

Προτεινόμενες παραβιάσεις του κανόνα:

Αυτός, πιο πάνω, ήταν ο κανόνας. Προτείνονται οι εξής παρεκκλίσεις, που στην πράξη εφαρμόζονται σχεδόν από όλους:

1.    Να χρησιμοποιείται πάντα το ν στο δεν, εκτός από λαϊκές φράσεις.

2.    Να χρησιμοποιείται το ν στο άρθρο τον πάντα μπροστά από κύρια ονόματα, ανεξάρτητα από το πρώτο γράμμα (π.χ. διαφωνίες στον ΣΥΝ, είδα τον Γιώργο)

3.    Να ισχύουν οι κανόνες της χρήσης του ν και για τις αντωνυμίες αρσενικού γένους αυτός, ποιος, άλλος, εκείνος, όποιος, κάποιος, κανένας τέτοιος, όσος, τόσος κλπ.

4.    Δεν πρέπει να θεωρείται τραγικό λάθος η χρήση του ν (με εφαρμογή του παραπάνω κανόνα αναφορικά με το πρώτο γράμμα της επόμενης λέξης) και στα αρσενικά επίθετα λίγος, αρκετός, πολύς.

5.   Στις λέξεις των περιπτώσεων 3 και 4 το ν διατηρείται πάντα πριν από σημείο στίξης και γενικά όταν η λέξη χρησιμοποιείται σαν ουσιαστικό.

Περιμένω κάποιον να έρθει, Δεν είδα κανέναν

6.    Το ν επίσης χρησιμοποιείται μπροστά από  ουσιαστικοποιημένα επίθετα αρσενικού γένους, δηλαδή επίθετα που χρησιμοποιούνται χωρίς το ουσιαστικό που προσδιορίζουν. Π.χ.  Είχα τον μοναδικό, Θα διώξουμε τον βάρβαρο

Explore posts in the same categories: Γλώσσα, Ελληνικά, Χρήσιμες πληροφορίες

Ετικέτες:

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

22 σχόλια στο “Οι κανόνες για το τελικό ν”

  1. Νικόλαος Αγγελίδης Says:

    Εάν δεν κάνω λάθος, το άρθρο δημιουργήθηκε για να δηλώνει το γένος του ουσιαστικού (π.χ. ο δάσκαλος, ο χρόνος, ο λόγος, ο χασάπης, το ποδήλατο, η αυλή κ.α.).

    Το τελικό ν μπαίνει στο τέλος του άρθρου «το» για να δηλώσει το γένος του αρσενικού ή του θηλυκού άρθρου, το οποίο με τη σειρά του θα δηλώσει το γένος του αρσενικού ή του θηλυκού αντίστοιχα ουσιαστικού/επιθέτου, που το ακολουθεί.
    Η αφαίρεση του τελικού ν από το θηλυκό άρθρο δεν δημιουργεί ιδιαίτερο πρόβλημα (μόνον από πλευράς ηχητικής προτίμησης).

    Το πρόβλημα είναι με το αρσενικό άρθρο της αιτιατικής: Εάν αφαιρούμε το τελικό ν του αρσενικού άρθρου «τον», για λόγους ευφωνίας (υποτίθεται), πώς θα καταφέρει αυτό το άμοιρο και ανάπηρο «το» να δηλώσει αρσενικό γένος, αφού θα ταυτίζεται ενίοτε με το ουδέτερο; Πόσο, μάλλον, όταν η αρσενικού γένους λέξη, που ακολουθεί, τελειώνει σε «ο» ή «η» (π.χ. τον δάσκαλο, τον λόγο, τον χρόνο ή τον χασάπη). Εάν, τώρα, αυτά τα παραδείγματα τα διαβάσουμε αφαιρώντας (σαν καλοί μαθητές) το τελικό ν από το άρθρο, θα ακουστούν σαν ουδέτερα ονόματα (διαβάστε και ακούστε τα σαν ακροατής: το δάσκαλο, το λόγο). Εάν δεν ξέρει κάποιος το γένος των συγκεκριμένων λέξεων από πριν (εάν πρέπει να το ξέρει, τότε τι τα θέλουμε τα γένη και τις καταλήξεις που τα δηλώνουν;), θα μπορέσει, άραγε, να το αντιληφθεί, όταν τις διαβάσει;

    Κατ’ εμέ, όχι. Συνεπώς, η αφαίρεση του τελικού ν είναι άστοχη και αυθαίρετη, αφού στερούμε το άρθρο από τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε (την αναγνώριση του γένους των ουσιαστικών και επιθέτων).

    Το ευτράπελο συνεχίζεται και στις αντωνυμίες (αυτόν, κάποιον, έναν π.χ. αυτό το χρόνο, κάποιο δάσκαλο, ένα δήμο και -μη γένοιτο- το Θεό!).

    Είναι κρίμα να στερούμε τη γλώσσα μας από την πρωταρχική της λειτουργία, που είναι η απόλυτη σαφήνεια του νοήματος, χάριν δήθεν συντομίας ή καλύτερης προφοράς.

    Ας διερωτηθούμε λοιπόν: Εφόσον δεν διακρίνεται πλέον το γένος (όταν αφαιρείται το τελικό ν από το άρθρο ή την αντωνυμία, γιατί το αρχικό γράμμα της επόμενης λέξης δεν αρχίζει με τα κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, γγ, τα, τζ, ψ, ξ) και επιμένουν οι δάσκαλοι στην αφαίρεση του τελικού ν και η ευφωνία υπερισχύει του νοήματος και της γραμματικής, γιατί δεν το αφαιρούμε από όλα τα άρθρα και τις καταλήξεις, να ησυχάσουμε (αστειεύομαι);

    Γιατί μόνον όποιος γνωρίζει από πριν το γένος του εκάστοτε ονόματος (με το ανάπηρο άρθρο) να δικαιούται να αντιληφθεί και το νόημα;
    Προηγείται, δηλαδή, η ευφωνία του νοήματος; Κι αν ναι, έχει το δικαίωμα;

    Και, τέλος πάντων, γιατί τόση φασαρία;
    Γιατί να μην διατηρείται πάντοτε το ν στην αιτιατική των άρθρων και των αντωνυμιών και, φυσικά, στο δεν και μην, να γλιτώσουμε έτσι και από τους πρόσθετους κανόνες της δήθεν βελτίωσης και προόδου;

  2. Μ.Κ. Says:

    Συμφωνώ με το σχόλιο και μάλιστα εναγωνίως ψάχνω καποιον παλιότερο κανόνα…
    Όσο για την ευφωνία μουσικός είμαι και βρίσκω που ίσα ίσα η ευφωνία πλήττεται με την αφαίρεση του ν…

  3. Δρ. Γιάννης Λαμπρινάκος, ερευνητής Says:

    Ο κανόνας είναι απλό: Το τελικό ν διατηρείται μπροστά από τα στιγμιαία σύμφωνα κ, π, τ, μπ, ντ, τζ, τσ και τα διπλά γράμματα ξ και ψ.
    Στην πράξη όμως οι περισσότεροι τον εφαρμόζουν εντελώς ανάποδα.Πρόκειται για μια ακόμη ελληνική σχιζοφρένεια. Έτσι γράφουν το κήπο, τη πίτσα, κλπ. το εφαρμόζουν ακόμη και στα Αγγλικά, προφέροντας Κόρτον, (Gordon), αντί βέβαια Γκόρντον.
    Νομίζω ότι ενδόμυχα πιστεύουν ότι οι ήχοι μπ, ντ, τζ, ακούγονται χωριάτικοι.
    Αν ήταν να γίνεται κανείς ευγενής έτσι…

  4. sdfsdfsdf Says:

    To http://www.e-seasons.gr είναι το μεγαλύτερο ηλεκτρονικό κατάστημα που εξειδικεύεται στην πώληση εποχιακών ειδών και πρωτότυπων λύσεων για σας και το σπίτι. Η συνεχώς ανανεωμένη ποικιλία στα έπιπλα εξωτερικού χώρου ( έπιπλα κήπου και έπιπλα βεράντας), διακοσμητικά προϊόντα και είδη σπιτιού, είδη δώρων, χριστουγεννιάτικα, αποκριάτικα είδη, αποκριάτικες στολές φτάνει με ένα κλικ στον χώρο σας.

  5. Γιώργος Αναγνωστόπουλος. Says:

    Το τελικό ν διατηρείται στα άρθρα τον/ στον/έναν και στις αντωνυμίες αυτόν/τον πάντοτε. Βιβλίο της γραμματικής του γυμνασίου (2009). Περιμένετε την Ακαδημία να βγάλει ανακοίνωση;


  6. […] Ιουλίου 9, 2010 στις 10:35 μμ […]


  7. […] Οι κανόνες για το τελικό ν | α-πολιτικός […]

  8. Γ.Κ. Says:

    Πόσο ¨ευφωνικό¨ και ¨εύηχο¨ είναι το να λες: ¨… στην μπροστινή…¨ και παράλληλα να μην λες: ¨…στην μαθήτρια…¨; Δηλαδή, η τετράδα συμφώνων: ν,μ,π,ρ είναι ευφωνία, ενώ η δυάδα: ν,μ – παρεμπιπτόντως ακριβώς όμοια με τα δύο πρώτα σύμφωνα της τετράδας συμφώνων- είναι κακοφωνία; Είναι ευφωνία το να λες: ¨στην ντουντούκα¨, αλλά ακούγεται άσχημο το: ¨στην νεολαία¨; Στα αρχαία κοβόταν πουθενά αυτό το ¨ν¨ της αιτιατικής; Κατά την γνώμη μου, θα’πρεπε να διατυπωθεί ο κανόνας κάπως διαφορετικά. Δηλαδή, πέρα από τις περιπτώσεις που η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν, κ, π, τ, ψ, ξ, οπότε το «ν» μπαίνει υποχρεωτικά, στις υπόλοιπες περιπτώσεις μπορεί π ρ ο α ι ρ ε τ ι κ ά να μην μπαίνει. (Για τις αρσενικού γένους λέξεις δεν τίθεται θέμα. Το να μην μπει το ¨ν¨ δημιουργεί προφανώς ζήτημα ασάφειας…). Πάντως την γνώμη μου (και όχι τη γνώμη μου-εμένα μου φαίνεται πιο εύηχη έτσι-) την λέω (και όχι τη λέω) σε πείσμα των δογματικών φιλολόγων (μήπως θα΄πρεπε για λόγους ευφωνίας να πούμε και τω δογματικών φιλολόγων;).

    • Γιάννης Λαμπρινάκος Says:

      Υπάρχει μια μικρή σύγχυση στο κείμενό σας. Δε χρειάζεται το τελικό –ν- στη φράση «στη μπροστινή» ούτε «στη ντουντούκα» γιατί εννοείται ότι έχει ενσωματωθεί στον αρχικό φθόγγο b και d των λέξεων.
      Κατά τα άλλα συμφωνώ.
      Ευχαριστώ

      • Γ.Κ. Says:

        Ευχαριστώ για την επισήμανσή σας και για να μην υπάρχει λοιπόν σύγχυση, λέω το εξής:
        Δεν αναφέρομαι στο αν ¨χρειάζεται¨ να μπει το τελικό -ν-, αλλά στο αν είναι λάθος το να μπαίνει μπροστά από οποιαδήποτε λέξη. Και εξηγώ ότι αν κάποιος, όπως και γω, θέλει να λέει, π.χ. ¨την μαθήτρια¨, ¨την μπόμπα¨ ή ¨την μπροστινή¨, ¨την νεολαία¨, ¨την ντουντούκα¨ ή ¨την ντροπή¨, ¨την βολή¨ ή ¨την σκέψη¨, ας το κάνει. Όπως και να’χει, το άρθρο ¨την¨ και η επόμενη λέξη δεν παύουν να είναι ξεχωριστές λέξεις, συνεπώς μπορούν να προφερθούν ξεχωριστά και όχι ¨κολλητά¨, άρα δεν καταλαβαίνω γιατί να μην μπει το ¨ν¨.
        Βεβαίως εννοείται απ’την άλλη, όποιος θέλει, ας πει ¨τη μαθήτρια¨ και ας μην βάλει εδώ το ¨ν¨, όπως λέει εξάλλου και ο κανόνας.
        Έχω διαπιστώσει όμως την εμμονή με την οποία αρκετοί φιλόλογοι θεωρούν λάθος (βεβαίως πάντα βάσει του ¨κανόνα¨), ¨διορθώνουν¨ και ¨κόβουν¨ αυτό το ¨ν¨, π.χ. στα ¨την μαθήτρια¨ και ¨τον μαθητή¨ και τα κάνουν ¨τη μαθήτρια¨ και ¨το μαθητή¨. Αυτό μου δίνει την εντύπωση πως ο κανόνας ε π ι β ά λ λ ε ι να μην βάζει κάποιος το ¨ν¨ μπροστά από λέξη που αρχίζει με ¨μ¨, αλλά την ίδια στιγμή ε π ι β ά λ λ ε ι να το βάζει μπροστά από λέξη που αρχίζει με ¨μπ¨. Να μην το βάζει μπροστά από ¨ν¨, αλλά να το βάζει μπροστά από ¨ντ¨, κ.τ.λ.. Αν πράγματι είναι έτσι, προφανώς αφενός κάτι δεν πάει καλά στο συγκεκριμένο σημείο του κανόνα, αφετέρου η πιστή εφαρμογή του, πάντα στο σημείο αυτό, μάλλον δείχνει δογματισμό.
        Ελπίζω τώρα να έθεσα σαφέστερα την σκέψη μου και να ξεκαθάρισα την όποια σύγχυση. Ευχαριστώ και πάλι.

      • Γιάννης Λαμπρινάκος Says:

        Στη φυσική ροή του λόγου στην Ελληνική δε θα λέγαμε «την μαθήτρια’. Γιατί η δημοτική έχει αποβάλλει σύμπλεγμα -νμ-. Σκεφθείτε ένα θυμωμένο άνθρωπο να λέει π.χ » Την είδα εγώ την μαθήτρια!»

      • Pana Yiotis Says:

        Κύριε Λαμπρινάκο!
        Το «ν» ανήκει στην Αιτιατική αρσενικού και θηλυκού στον Ενικό Αριθμό. Αν τώρα ο ένας ή άλλος, σ’ αυτήν ή στην άλλη ντοπιολαλιά ΔΕΝ το προφέρει, επ’ ουδενί λόγου σημαίνει ότι πρέπει να θεωρείται λάθος.
        Νομίζω ότι το παράδειγμά σας δεν είναι και πολύ επιτυχημένο.
        Οι «θυμωμένοι» καθορίζουν την προφορά ή τέλος πάντων την γραφή του «ν»;;;;
        Οι Κύπριοι, δηλαδή, δεν θυμώνουν ποτέ;;;

      • Γιάννης Λαμπρινάκος Says:

        Σας ευχαριστώ που κάνετε τον κόπο να σχολιάσετε. Καταλαβαίνω τι λέτε. Εν τούτοις, ο προφορικός λόγος είναι ο μεγάλος τιμονιέρης της γλώσσας. Αυτός «κανονίζει» τη ρότα της. Οι κανόνες ακολουθούν.
        Να δώσω ένα άλλο παράδειγμα. Ακούγεται φυσική η φράση π.χ
        – Μίλα με την μαμά μου ;
        Ο κανόνας για την αιτιατική έχει και εξαιρέσεις.
        Τώρα η Κυπριακή, αν και αδελφή Ελληνική, έχει άλλη φωνητική δυναμική. Διπλά σύμφωνα και άλλα.
        Ευχαριστώ και πάλι.

  9. Γ.Κ. Says:

    Πάντως, για να ελαφρύνω και το κλίμα, δεν λέω ¨τη καρέκλα¨ εκτός αν είναι βουλωμένη η μύτη μου και δεν λέω ¨στη αίθουσα¨ γιατί αυτή η χασμωδία δεν μου αρέσει ηχητικά. Επίσης, γράφω πάντα, αλλά λέω ανάλογα με τα κέφια μου -και δεν είμαι κύπριος- ¨τη μαθήτρια¨ ή ¨την μαθήτρια¨, ¨τη θεωρία¨ ή ¨την θεωρία¨ κ.τ.λ. Βέβαια, όταν είμαι θυμωμένος, (αρκετά για να μιλάω αργά και καθαρά, όχι όμως πάρα πολύ ώστε να χάνω τα λόγια μου) λέω ¨την μαθήτρια¨ ή ¨πες τα στην μάνα μου¨ και δεν μου ακούγεται καθόλου λάθος, αφύσικα ή άσχημα. (Στην μάνα μου δεν ξέρω πώς ακούγεται, όταν της τα λένε)…
    Πέρα από τα άλλα, χάρηκα πολύ για την συζήτηση, για το ότι δεν αντιμετωπίστηκαν σκέψεις και γνώμες με δογματικές απαντήσεις ή βασισμένες σε ¨αυθεντίες¨ (του τύπου: ¨το λέει ο κανόνας¨, ¨το λέει ο Τριανταφυλλίδης¨ κτλ) και γενικά για την όλη ανταλλαγή των απόψεών μας. Σας ευχαριστώ.

    • Pana Yiotis Says:

      Κι εγώ ευχαριστώ για την ανταλλαγή σκέψεων και απόψεων.
      Κάτι ακόμα, οι πολλές εξαιρέσεις δυσκολεύουν την εκμάθηση μιας γλώσσας -είτε ως μητρική είτε ως ξένη – ή τουλάχιστον την «φρενάρουν».
      Αν ακολουθεί φωνήεν ή ορισμένα σύμφωνα ΠΡΕΠΕΙ, στις άλλες περιπτώσεις «κατα βούλησιν», να μήν θεωρείται όμως λάθος.

      • Γ.Κ. Says:

        Συμφωνώ απολύτως με τις απόψεις και με την διατύπωσή σας, Pana Yiotis και ακριβώς έτσι το αντιλαμβάνομαι κι εγώ: Μπαίνει υποχρεωτικά στις περιπτώσεις που αναφέρετε, δηλαδή όταν ακολουθούν φωνήεντα ή συγκεκριμένα σύμφωνα, και προαιρετικά στις υπόλοιπες περιπτώσεις, σωστά;
        Ευχαριστώ και πάλι πάρα πολύ!
        Θα’ θελα τώρα να ρωτήσω το εξής: Υπάρχει περίπτωση ο σχετικός κανόνας να ήταν διατυπωμένος έτσι όπως τον διατυπώσαμε εμείς τώρα, πριν από, ας πούμε, περίπου 30-35 χρόνια (αν λάβω υπόψιν το πότε ήμουν μαθητής δημοτικού ή γυμνασίου) και να άλλαξε αργότερα; Ή πάντα διδασκόταν όπως είναι γραμμένος στα βιβλία σήμερα;
        (Πάντως και τότε δημοτική είχαμε, γι’αυτό είμαι σίγουρος. Τα σχόλια επ’αυτού ας λείπουν-ευχαριστώ).

      • yiannis lanbrinakos Says:

        ΑΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Κάθε γλώσσα αλλάζει διαχρονικά σε όλα τα επίπεδα και με πολλούς τρόπους. H φωνητική αλλαγή της Νέας ελληνικής, είναι ένα ραγδαίο φαινόμενο των τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται κυρίως για αποσιωπήσεις φθόγγων ή και συλλαβών. Η αρχή της οικονομίας δε φαίνεται να αρκεί ώστε να εξηγήσει ικανοποιητικά τις αλλαγές. Πιθανώς να δρουν και κοινωνιολογικοί παράγοντες όπως ασυνείδητες μιμήσεις προτύπων.   Yiannis Lambrinakos

      • Pana Yiotis Says:

        Τελικά αγαπητέ Γιάννη, νομίζω «ότι συμφωνούμε στις διαφωνίες μας και διαφωνούμε στις συμφωνίες μας».
        Το θέμα είναι, ότι κάποιοι «λόγιοι» (θα υπάρχουν πάντα) προσπαθούν να βάλουν την γλώσσα σε καλούπια, όσο ακόμα είναι ζωντανή.
        Στις δύο τελευταίες μου τάξεις στο Λυκείου (τότε) είχε πρωτοκαθιερωθεί η απλή καθαρεύουσα. Εννοείται, έγινε «χαμός».
        Εξαιρέσεις επι εξαιρέσεων, ερμηνείες επι «παρερμηνειών».
        Η άποψή μου είναι: Το «καλούπωμα» μιας γλώσσας την δυσχεραίνει στην εξέλιξή της.

    • Παντελής Says:

      Νομίζω ότι ο κανόνας της δημοτικής δε σε υποχρεώνει να λες τα κακόηχα «τη καρέκλα» ή «τη αίθουσα»!
      Το αντίθετο μάλιστα: Συνιστά να γράφεται το τελικό ν εκεί που ακούγεται στη δημώδη προφορική γλώσσα (που είναι η ζωντανή μας γλώσσα εδώ και αιώνες). Έτσι όταν λες «δεν ξέρω» το ν ακούγεται, γιατί επηρεάζει την προφορά της επόμενης λέξης: Ακούγεται «δεν γκζέρω». Αν πείς «δε κσέρω», ακούγεσαι σαν τουρίστας ή Αθηναίος τηνέιτζερ (έχει γίνει μόδα στους νέους τελευταία).
      Το ίδιο ισχύει και για τις προφορές «την μΠαρασκευή», «τον γκόπσανε»(τον κόψανε), τον τόνο(ακούγεται: ton dono), «την μπζάχνουνε» (την ψάχνουνε). Μη σας παραξενεύουν οι πιο πάνω γραφές. Έτσι πραγματικά μιλάμε. Το ν δεν ακούγεται αυτούσιο αλλά έχει αλλοιώσει την πρώτη συλλαβή της επόμενης λέξης, στην οποία έχει ενσωματωθεί.
      Εκεί που δεν συμβαίνει αυτό, δεν το βάζουμε: π.χ. οι περισσότεροι λένε: – Το Γιώργο τον γκζέρεις; Ποιο Γιώργο; αλλά: – Την γκολώνα, δεν την είδες; Ποια κολώνα; Σπανια θα ακούσεις «ΠοιοΝ Γιώργο;» ή «ποιάΝ γκολώνα;». Μπορεί κανονικά να έπρεπε να το πούμε καθαρά στην αιτιατική (ποιον Γιώργον, ποιαν κολώναν) αλλά έλα, που δεν το συνηθίζουμε.

      Έτσι λοιπόν, ό,τι λέμε, αυτό θα πρέπει να γράφουμε, ώστε να αποδίδεται με ζωντάνια η ομιλούμενη γλώσσα μας και να μην διαφέρουν τα γραπτά μας κείμενα από την προφορική παράδοση, όπως συνέβαινε παλιά με την καθαρεύουσα…

  10. Mihalis Says:

    Σε μιά εποχή που ακόμη ακούς κατά κόρον το «τότες» και «επειδής»
    και άλλες τέτοιες κοτσάνες που μάλιστα εκφωνούνται από το στόμα
    «μορφωμένων»ανθρώπων»,κάποιοι απο εμάς ,ασχολούνται με το αν πρέπει να αποβάλλεται το ν ,πριν από τα εξακολουθητικά η μη σύμφωνα…λίγο υπερβολικό δεν σας φαίνεται ?

    • Παντελής Says:

      Τα λάθη που ακούγονται δεν είναι δικαιολογία για να εγκαταλείψουμε τη γραφή (και τη γλώσσα) μας στο έλεος του κάθε ημιμαθή. Αντίθετα, όσοι έχουν ευαισθησίες και απόψεις οφείλουν να αγωνιστούν για τη βελτίωση των κανόνων της. Με τη λογική αυτή δεν πάει τίποτε μπροστά.
      Την ίδια δικαιολογία έχει και ο οδηγός που πετάει το αποτσίγαρό του στο δρόμο: «-Εδώ η Ελλάδα έχει γίνει σκουπιδότοπος κι εσύ ασχολέισαι με ένα τόσο δα τσιγαράκι;»!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: