Πολίτικη Κουζίνα

Είδα ξανά, σε DVD από εφημερίδα, την «Πολίτικη Κουζίνα».

Δεν μου πολυάρεσε, όπως και την πρώτη φορά που την είδα στον κινηματογράφο.

Συγκινητική ταινία, δε λέω. Άγγιξε κάποιες ευαίσθητες χορδές. Και η σκηνοθεσία αξιοπρεπής. Επίσης, τεχνικά άψογη, όχι σαν κάποιες παλιές ταινίες του «Νέου» Ελληνικού Κινημαγράφου που ήταν -και- τεχνικά ανεκδιήγητες.

Όμως έπασχε στο σενάριο (όπως όλες οι Ελληνικές ταινίες): Ποιά ήταν, λόγου χάριν, η κεντρική ιδέα; Περί τίνος επρόκειτο; Ήταν μια ταινία για το φαΐ, για τη χαμένη -τουρκικη- αγάπη, για τη χαμένη πατρίδα, για τον παππού που δεν ερχόταν; Εδώ ολόκληρη Ιλιάδα και έχει μιά κεντρική ιδέα: την τσαντίλα του Αχιλλέα. Το εύρημα του παιδιού που μαγείρευε και η μαγεία των μπαχαρικών ήταν εξαιρετικό. Μετά όμως η ταινία δεν το εκμεταλλεύεται. Καταπιάνεται με άλλα πράγματα , σεναριακά χαλαρώνει και, κατα την ταπεινή μου γνώμη, παραπαίει. Είναι και κάποια φτηνά ευρήματα (υποτίθεται έξυπνα) όπως η θεία που παθαίνει και ξεπαθαίνει Πάρκινσον και μερικά άλλα, αυτού του τύπου, που μάλλον ζημιά κάνουν στην ταινία.

Ένα άλλο πρόβλημα της ταινίας ήταν το casting. Η επιλογή των ηθοποιών. Εδώ φαίνεται οτι έπεσαν στην παγίδα να χρησιμοποιήσουν τα φιλαράκια τους και τους συμμαθητές τους από τη σχολή. Ή διάφορους τηλεοπτικούς αστέρες. Η μόνη επιλογή που προφανώς δεν έγινε με αυτά τα κριτήρια ήταν ο Χωραφάς που,βέβαια, δεν έκανε και καμιά φοβερή ερμηνεία αλλά ήταν, τελος πάντων, πειστικός. Για τους υπόλοιπους ρόλους οι επιλογές που έγιναν ήταν κατά κανόνα αποτυχημένες.

Παράδειγμα ο ρόλος-κλειδί του παππού. Η clean cut μούρη που τον ερμήνευε, περισσότερο παρέπεμπε σε απόστρατο αξιωματικό ή μεγαλογιατρό, παρά σε τουρκομερίτη μπακαλόγατο. Το ίδιο και για το ρόλο του καπετάνιου που υποτίθεται οτι έφαγε τις θάλασσες, και τη ζωή, με το κουτάλι. Ο Μανιάς, με φάτσα ξινισμένου διανούμενου, δεν έπειθε καθόλου.

Όμως η επιλογή που ήταν απόλυτα επιτυχημένη ήταν ο Ιεροκλής. Τον Μιχαηλίδη δεν τον πάω, γιατί από τότε που άφησε τους «Αγαμους θύτας» το παίζει κάπως και λανσάρεται σε ρόλους ζεν πρεμιέ και σκληρού άντρα (άν είναι δυνατόν). Σε αυτόν το ρόλο όμως πιστεύω οτι μεγαλούργησε. Ίσως στη δική του ερμηνεία (και στο εύρημα της κουζινομπαχαροφιλολογίας) να οφείλεται η μεγάλη επιτυχία της ταινίας. Νομίζω οτι ο Ιεροκλής σε όλους θα θύμισε κάποιον αγαπημένο θείο ή ένα πικραμένο πατέρα και θα άγγιξε ευαίσθητες χορδές στο υποσυνείδητο. Παρεμπιπτόντως και η Λουιζίδου (μητέρα) ήταν αρκετά καλή.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία κα αυτό είναι καλό. Eχουμε ανάγκη από τέτοια success stories. Θα πρέπeι πάντως οι Έλληνες δημιουργοί να απαλλαγούν από το σύνδρομο οτι τα ξέρουν όλα και οτι πρέπει να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Δεν είναι χαζοί οι Αμερικανοί που χρησιμοποιούν script doctors και casting experts

Explore posts in the same categories: Κινηματογραφικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: