Αγριάδες

Διάβαζα ένα σχόλιο του Μπαζίνα χθές στο Φίλαθλο για τον αγώνα Αγγλίας-Ισημερινού. Έγραφε -ορθώς κατά τη γνώμη μου- ο Μπαζίνας οτι η Αγγλία δεν έπαιξε και δεν πρόκειται να κάνει τίποτε παραπάνω στο τουρνουά αν παίζει έτσι χωρίς πάθος και τσαγανό. «Σαν τον πυγμάχο, που είναι σίγουρο οτι θα χάσει, αν δεν αγριέψει»

Μ’ άρεσε αυτό. Έτσι είναι. Όταν δίνεις μια μάχη πρέπει να αγριεύεις. Δε λέμε να κάνεις τον άγριο και να πουλάς τσαμπουκά. Λέμε  να αγριεύεις, να θυμώνεις πραγματικά, να γίνεσαι Τούρκος, να θές να πιείς το αίμα του Άλλου με το μπουρί της σόμπας. Τότε μόνο έχει νόημα να δίνεις τη μάχη, αλλιώς μη μπαίνεις στον κόπο. Θα χάσεις.
Οι ευγένειες και το fair play είναι για τους losers. Οι νικητές είναι killers. Πάρε παράδειγμα το μουντιάλ. Οι καλύτεροι αγώνες είναι αυτοί που πέφτουν κορμιά, όπου οι ποδοσφαιριστές έχουν αγριέψει πραγματικά και σημαδεύουν πόδια αντί για μπάλα.. Άμα ο πάικτης έχει  αγριέψει θα ρίξει και τη σκαριά του, θα κάνει και το δολοφονικό τάκλιν του, θα ρίξει, με με την πρώτη ευκαιρία, και την αγκωνιά του. Δεν μπορούμε να περιμένουμε στη μία φάση ο παίκτης να διεκδικεί με λύσσα τη μπάλλα και στην επόμενη να είναι όλο αγάπες και λουλούδια με τον αντίπαλο. Άμα δεν έχεις αγριέψει, ούτε αγκωνιές ρίχνεις (οπότε είσαι κύριος και τζέντλεμαν), ούτε τη μπάλα όμως κερδίζεις (οπότε βλέπεις τον επόμενο αγώνα από την κερκίδα).

Βέβαια η αγριάδα από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να είσαι και δυνατός. Να είσαι καλός σ’αυτό που κάνεις. Να είσαι πονηρός και να έχεις σύστημα, σττρατηγική. Αλλά όλα αυτά χωρίς πάθος και αγριάδα δεν οφελούν σε τίποτε.

Και δεν μιλάμε μόνο για το ποδόσφαιρο. Όλοι οι αγώνες, όλες οι μάχες έτσι είναι. Πάρε παράδειγμα τον Γιωργάκη (τον Παπανδρέου, ντε): Μια χαρά παιδί είναι, συμπαθέστατος, έμπειρος, όλο προσόντα. Άμα δεν αγρέψει όμως και δεν αρχίσει τα κλαδέματα και τα δολοφονικά τάκλιν, θα πάει άκλαφτος. Η πολιτική είναι το πιό ανταγωνιστικό και σκληρό σπόρ.

Θα τολμούσε να πήγαινε ο Καραμανλής γαι να κλέψει, όπως λένε όλοι, την παράσταση στην εκδήλωση για τον Ανδρέα Παπανδρέου αν ήξερε οτι ο Γιωργάκης είναι τζώρας και δεν θα έχανε την ευκαιρία να του τα χώσει χοντρά; Αν ο Γιωργάκης αντί να τον υποδεχθεί στο στυλ «καλωσήλθατε αγαπητέ μας φίλε, μας τιμά η παρουσία σας», τον προσφωνούσε με κανένα «ήρθαν οι υποκριτές που πεθάνανε τον Ανδρέα » θα σούλεγα εγώ αν θα ξανασκεφτόταν στου Μαξίμου να κάνουν επικοινωνιακά παιχνίδια στην πλάτη των άλλων

Explore posts in the same categories: Απόψεις που μου άρεσαν, Αθλητικά, Ψυχολογικά

2 σχόλια στο “Αγριάδες”

  1. papet Says:

    Καμμιά φορά βέβαια, δεν παίζεις για να κερδίσεις, αλλά απλά για τη συμμετοχή. Και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί κατακριταίο.

  2. SPOTBET Says:

    Η SPOTBET ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΦΕΡΕΙ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!!!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: