Στελέχη επιχειρήσεων

Στελέχη επιχειρήσεων ονομάζονται όλοι οι εργαζόμενοι που διαθέτουν πτυχίο ανώτατης σχολής και τουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό.
Eίναι υπάλληλοι μεγάλων ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρήσεων, καθώς και τραπεζών.
Είναι νέοι, φορούν κοστούμι από το πρωί μέχρι το βράδυ, δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, ονομάζονται μπραντ μάνατζερ, ασίσταντ μπραντ μάνατζερ, μάρκετινγκ μάνατζερ και άλλα δυσερμήνευτα επί της ουσίας.
Προχωρούν, έχοντας μπροστά τους συνεχώς το καρότο της προαγωγής από τη μία και το φόβο της απόλυσης από την άλλη.
Η μέρα τους ξεκινά στις 7 το πρωί και τελειώνει στις 11 περίπου το βράδυ, ενώ τα Σαββατο-κύριακα (όχι όλα) είναι παρόντες στις εκθέσεις των προϊόντων της εταιρείας τους, σε ειδικές συσκέψεις που δεν μπορούν να γίνουν άλλη ώρα, σε ραντεβού και ειδικά… μίτινγκ με ξένους και εγχώριους πελάτες.
Καμιά επιχείρηση δεν τους πληρώνει υπερωρίες, κανείς τους δεν τολμάει να ζητήσει να πληρωθεί υπερωρίες. Αν αυτό γίνει, θα γραφτεί ως μελανό σημείο στο βιογραφικό τους, θα εμποδίσει την εξέλιξή τους, θα απολυθούν κάποια άλλη στιγμή για κάποιον ανεξήγητο λόγο.
Κανένα συνδικάτο δεν τους προστατεύει, καμιά κρατική επιθεώρηση εργασίας δεν απασχολείται με το γεγονός. Το μαστίγιο του επιστάτη της φυτείας έχει αντικατασταθεί με τις προσβολές, τις ψυχοφθόρες ύπουλες κινήσεις και κουβέντες των ανωτέρων, που ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς τους είναι να κρατούν έντονο το στείρο και πρωτόγονο ανταγωνισμό μεταξύ των υφισταμένων τους, αλλά και να φροντίζουν ώστε να αποκρούουν τις αντίστοιχες κινήσεις των δικών τους ανωτέρων.
Τα στελέχη των επιχειρήσεων έχουν μικρότερη αξία από τα προϊόντα, για την προώθηση των οποίων εργάζονται, ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν έχουν καμία αξία, σε αντίθεση με τα προϊόντα για τα οποία δραστηριοποιούνται πλείστες όσες επιτροπές πιστοποίησης ελέγχου κ.λπ.
Οι επιχειρήσεις που αγοράζουν τη ζωή τους τούς κατατάσσουν στα αναλώσιμα. Εκεί που και οι ίδιοι, αδαείς εθελοντές, ακούμπησαν την ψυχή τους.
Παιδιά ενός αδιέξοδου πολιτισμού, που εξελισσόμενος αυτο-καταστρέφεται ποδοπατώντας τον πυρήνα του, τον άνθρωπο, δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν, να επαναπροσδιορίσουν τις καθοδηγούμενες από το σύστημα απαιτήσεις τους, να αντικαταστήσουν τη γρήγορη πληροφορία με την πραγματική γνώση, να ζήσουν.
Καταθέτουν μόνο τη γερασμένη τους νεότητα στο βωμό ενός κατώτατου πολυεθνικού θεού…

της ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ
από την Ελευθεροτυπία

 

Explore posts in the same categories: Προσωπικά

2 σχόλια στο “Στελέχη επιχειρήσεων”

  1. Dimitris Says:

    Akomi ki an dextw oti to olo ar8ro den einai ena matso vlakeies grammeno apo enan adai gia pragmata pou den katalavainei, oute exei viwsei, parola auta ena erwtima paramenei volika anapantito:

    Ti proteinete ant’autou? Poia einai i enallaktiki lysi? Egw o amoiros pou poulisa tin psyxi mou sto diaolo gia to pswnio tou na foraw gravata apo to prwi mexri to vrady, ti allo dromo 8a borousa na exw parei?

    Poios einai autos o xwros pou kaneis den kourazetai, kaneis de mox8ei, den agxwnetai gia tipota, plirwnetai axioprepws kai – 8a mou epitrepsete na valw alli mia syn8iki – den zei se varos twn upoloipwn?

    Poio epaggelma den exei ola auta ta xaraktiristika tou stelexous, me moni diafora isws tin emfanisi? O eleu8eros epaggelmatias, o odigos taxi, o manavis tis geitonias den trexei oli mera me to agxos na meinei stin agora kai na vgalei ta pros to zin? To provlima sas einai i gravata?

    H mipws telika nomizete pws oli i koinwnia einai dimosioi ypalliloi, argosxoloi kai aergoi?

    Auto pou telika kanei auto to ar8ro, einai na apodeiknyei pws akoma kai o pio stenomyalos kai dogmatikos borei na piasei ena stylo kai na nomisei oti kanei dimosiografia…

    • gm2263 Says:

      Δυστυχώς δε νομίζω ότι είναι στενομυαλιά η καταγραφή ενός φαινομένου το οποίο το έχουμε βιώσει όλοι όσοι έχουμε σχέση με το ιδιωτικό τομέα.

      Δε βλέπω καμία μα καμία απάντηση «επί τούτου» σε αυτά που γράφει η αρθρογράφος, πλην μιας εμπαθούς τοποθέτησης με βάση την (πιθανή) ιδεολογική της τοποθέτηση η οποία μπορεί να υποτεθεί από την εφημερίδα στην οποία γράφει. Ούτε και επιτίθεται η αρθρογράφος στους φέροντες γραβάτα εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

      Σίγουρα η «Ε» δεν είναι και η πιο αντικειμενική εφημερίδα για θέματα ιδιωτικού τομέα και αγοράς, και πολλά δημοσιεύματα της χαρακτηρίζονται από την ίδια μονομέρεια και απολυτωσύνη με την παραπάνω απόκριση. Στην περίπτωση μας όμως, δε μιλάμε για μπακάληδες, οδηγούς ταξί και ελεύθερους επαγγελματίες των οποίων οι εργασιακές παράμετροι ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ δεν έχουν με εκείνες ενός στελέχους ή υποστελέχους σε μια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία.

      Και στο κάτω-κάτω, αν υποθέσουμε ότι η Σισσυ Αλωνισιώτου είναι «βαμμένη» από το συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό της «Ε», διαβάστε και το αρθρο που παραθέτω στον παρακάτω σύνδεσμο το οποίο έχει γραφεί από αρθρογράφο του capital.gr, ο οποίος μόνο για συνδικαλιστής δημόσιος υπάλληλος δε φαίνεται να είναι.

      «Ανατολίτικο Μάνατζμεντ»
      http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1276338&pg=2&pid=1277419&orderdir=asc#post_1277419

      Αλλά και αν υποθέσουμε ότι τραβώντας το από τα μαλλιά μπορεί να βρει κάποιος ομοιότητες, αυτό σημαίνει ότι τα «δικά» μας τα στραβά (να υποθέσω ότι είσαι κι’ εσύ στέλεχος»;) θα τα σπρώχνουμε κάτω από το χαλί και τελειώσαμε; Διότι, και σε αντίθεση με το μπακάλικο και το μανάβικο, είναι τόσο πλουσιώτερο το γνωστικό κεφάλαιο μέσα σε μια ιδιωτική επιχείρηση (BSC’s, MBA’s, Εκπαίδευση, σεμινάρια, ειδικοί σε Human Resource Management και Organizational Behavior, motivation theories, κλπ κλπ) που ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ να υπάρχοντα φαινόμενα που περιγράφει η αρθρογράφος, όχι στο βαθμό που τα έχουμε βιώσει όσοι έχουμε δουλέψει σε τέτοιες εταιρείες. Και αν δεν τα έχεις βιώσει εσύ, μάλλον δε δουλεύεις στην Ελλάδα.

      Αν από την άλλη τα ανέχεσαι σαν μέρος της εξέλιξης σου (κάτι σαν το ότι η αγγαρεία στο στρατό σε κάνει άντρα, αντί η εκπαίδευση στα όπλα) μ τότε μάθε ότι δεν τα ανεχόμαστε πολλοί άλλοι. Και να σου πω και κάτι; Μεταξύ μας, αυτά φταίνε που όχι η συγκεκριμένη αρθρογράφος (της οποίας το κείμενο είναι μεν συναισθηματικό αλλά όχι στρατευμένο και λέει αλήθειες), αλλά ακόμα και πραγματικά οπισθοδρομικές και μηδενιστικές δυνάμεις βρίσκουν πάτημα και κακολογούν τον ιδιωτικό τομέα και μιλάνε για «εργασιακή κόλαση», «εργασιακή βαρβαρότητα» και «νεοφιλελευθερισμό» στην πιο κρατικοδίαιτη χώρα της Ευρώπης και άλλες μπούρδες. Κάτι τέτοια φαινόμενα είναι η καλύτερη δικαιολογία για το δηλητήριο τους.

      Λίγη αυτοκριτική δε βλάπτει, μάλλον καλύτερους θα μας κάνει.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: