Πτυσσόμενη βιβλιοθήκη. Μια έξυπνη πρόταση!

Σε σύμπτυξη

Ένα πρωτότυπο και μοντέρνο σχέδιο για βιβλιοθήκη. Και σε αντίθεση με άλλα αντικείμενα του σύγχρονου design είναι και εύχρηστη.

Σε πλήρη ανάπτυξη

Συζήτηση για την οικονομική κρίση και άλλα παραμύθια.

Όλη αυτή η συζήτηση για τη συναίνεση για την οικονομικη κρίση που έγινε τη βδομάδα που μας πέρασε, μου την έχει σπάσει τελείως.

Μας περνάνε -όλοι τους- για εντελώς μαλάκες! Ίσως και να έχουν δίκιο. Φταίμε κι εμείς που τους ψηφίζουμε.

Βγήκε ο Καραμανλής και ζήτησε συναίνεση σε 6 σημεία. 6 σημεία, χωρίς καμιά συγκεκριμένη ενέργεια, χωρίς σχέδιο, χωρίς κανένα νούμερο. 6 σημεία-έκθεση ιδεών. 6 σημεία κενά περιεχομένου, επιδεχόμενα, έτσι, οποιοδήποτε περιεχόμενο. Και βγήκαν μετά και οι άλλοι, και αντί να παραδεχτούν ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα γι’ αυτό που τους ζητήθηκε, πήραν θέση σε αυτά τα σημεία λέγοντας ο καθένας το γνωστό του τροπάρι προς την εκλογική πελατεία. Και μετά ο Καραμανλής έκανε ένα διάγγελμα όπου δεν είπε απολύτως τίποτα. Και μετά μαζεύτηκαν στη Βουλή για να συζητήσουν για την οικονομική κρίση, όπου παρουσίασαν το γνωστό χιλιοπαιγμένο και βαρετό show , χωρίς να γίνει κουβέντα για την οικονομική κρίση.

Έχω την εντύπωση ότι θα αισθάνονται όλοι τους -όλος ο εσμός των πρωταγωνιστών της πολιτικής μας ζωής- πολύ ικανοποιημένοι. Έκαναν το καθήκον τους αυτή την εβδομάδα. Τους έπαιξαν πολύ τα κανάλια. Δούλεψαν σκληρά. Βγήκε το μεροκάματο.

Δεν τους αντέχω άλλο να υποτιμούν τόσο κατάφωρα τη νοημοσύνη μας.

Εδώ ο κόσμος καίγεται και όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες μας  ακκίζονται και επιδίδονται σε ανούσιες κινήσεις φτηνού εντυπωσιασμού με μόνο ένα στόχο: Καλύτερα νούμερα στις δημοσκοπήσεις του Σαββατοκύριακου.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Δεν πρόκειται να λύσουν αυτοί οι τύποι το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης. Ούτε και κανένα άλλο πρόβλημα.

Εν μέσω μιας πρωτοφανούς  καταιγίδας, βρεθήκαμε με ένα πλήρωμα αδιάφορο, αμήχανο, ανίκανο, διεφθαρμένο. Δεν έχουν την ικανότητα να λύσουν κανένα πρόβλημα. Και κυρίως δεν έχουν τη διάθεση να ασχοληθούν για να λύσουν οποιοδήποτε πρόβλημα. Έχουν άλλες προτεραιότητες: τη διατήρηση της εξουσίας, τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, το δικό τους όφελος, την καλοπέρασή τους, το ΥπερΕγώ τους.

Δεν πρόκειται να κάνουν απολύτως τίποτα, έξω από το “να περιμένουν κάποιο θάμα”.

Αλλά πρωτίστως φταιμε εμείς. Τέτοιοι που είμαστε, “τοιούτοι έπρεπεν ημίν αρχιερείς”.

Ένα μικρό επιστημονικό ανέκδοτο

Μεταφέρω ένα ανέκδοτο που διάβασα στη στήλη του Κ. Παπαγεώργη στον Επενδυτή (όχι επί λέξει, δεν το έχω μπροστά μου):

Ένας τύπος -έντρομος- πηγαίνει σε ένα αστρονομικό συνέδριο και ψάχνει να μιλήσει σε έναν αστροφυσικό. Όταν βρίσκει κάποιον, τον ρωτάει, γεμάτος αγωνία:

“Είναι αλήθεια ότι ο ήλιος κάποτε θα σβήσει και η Γη θα παγώσει;”

“Ναι” του απαντάει ο αστροφυσικός, ” σε 6 δισεκατομμύρια χρόνια, περίπου”

“Α, ευτυχώς”, κάνει ο άλλος ανακουφισμένος, ” τώρα ησύχασα, γιατί κάποιος άσχετος μου είπε ότι ο ήλιος θα σβήσει σε 6 εκατομμύρια χρόνια”

Άλλη μια “γκρίζα ζώνη” Ελλάδας-Τουρκίας: Ο Καραγκιόζης

Αντιγράφω από το ΒΗΜΑ της 6/3/09:

Νέο σημείο «τριβής» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκεται σε εξέλιξη με αφορμή τον… Καραγκιόζη. Οι Τούρκοι άρχισαν να ανακινούν «θέμα Καραγκιόζη» και να ζητούν από τους Ελληνες να τον αφήσουν ήσυχο και να μην τον οικειοποιηθούν, όπως επιχείρησαν να κάνουν με τον… μπακλαβά, τον καφέ, το λουκούμι, ακόμη και με το ούζο! Το θέμα της προέλευσης του Καραγκιόζη προέκυψε αιφνιδίως στον τουρκικό Τύπο, με την εφημερίδα «Γενί Σαφάκ» να γράφει «Προσοχή να μη μας αρπάξει ο Ελληνας και τον Καραγκιόζη» και να υπενθυμίζει στους αναγνώστες της ότι η Ελλάδα είχε δημιουργήσει στο παρελθόν αντιδικίες με το σήμα κατατεθέν του λουκουμιού, το οποίο, σύμφωνα με την εφημερίδα, ανήκει αποκλειστικά στην Τουρκία. Ο φόβος της «υφαρπαγής» του Καραγκιόζη από τους Ελληνες φαίνεται να προξένησε σημαντικό άγχος στη γειτονική χώρα, αφού στο άψε σβήσε δημιουργήθηκαν σωματεία για την προστασία όχι μόνον του Καραγκιόζη, αλλά και του… Χατζηαβάτη, ενώ σε πρώτη φάση φαίνεται πως δεν τους απασχολεί καθόλου ο Κολλητήρης και ο τόπος καταγωγής του, τον οποίο φαίνεται ότι μας… χαρίζουν.

Ετσι ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Ερευνας και Ανάπτυξης της Κουλτούρας του Καραγκιόζη, με πρόεδρο έναν παλαιό καραγκιοζοπαίκτη, ονόματι Οτσάλ, που επέστησε την προσοχή των Τούρκων ότι η Ελλάδα εδώ και χρόνια εργάζεται αθορύβως για να κατοχυρώσει ως Ελληνα τον Καραγκιόζη. Υπέδειξε μάλιστα ότι «εάν δεν λάβουμε μέτρα,τότε και ο Καραγκιόζης θα μεταναστεύσει από εμάς και θα εγκατασταθεί στην Ελλάδα». Δεν έμεινε όμως στις δηλώσεις, αλλά «αποκάλυψε» ότι η Ελλάδα έχει ιδρύσει ακόμη και Μουσείο Καραγκιόζη και τα τουριστικά φυλλάδιά της δείχνουν και τον Καραγκιόζη και τον Χατζηαβάτη. Το θέμα πέρασε και στον ελληνοκυπριακό Τύπο με τον «Πολίτη»να γράφει ότι ο τούρκος πρόεδρος του Σωματείου δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περί τους 400 καραγκιοζοπαίκτες, ενώ στην Τουρκία κανένας!

Πριν από λίγους μήνες οι Τούρκοι άνοιξαν «πόλεμο» με τους Κυπρίους για την αυθεντικότητα του… μπακλαβά, όταν οι Κύπριοι ανακοίνωσαν σε ευρωπαϊκό φόρουμ ότι ο μπακλαβάς έλκει την καταγωγή του από την Κύπρο. Ο «πόλεμος» ήταν σκληρός, με ανταλλαγή ανακοινώσεων, ενώ σε κάποια στιγμή ενεπλάκη στη διαμάχη και ο Λίβανος και τελικά αναγκάστηκαν οι Τούρκοι να προσφέρουν τους μπακλαβάδες τους σε κάθε τουριστική έκθεση στο εξωτερικό.

Σχόλιο: Είναι να απορεί κανείς πού το θυμήθηκαν αυτό το θέμα τώρα οι Τούρκοι (ίσως να εντάσσεται στην πρόσφατη τουρκική τάση να δημιουργούν γκρίζες ζώνες και αμφισβητήσεις). Το θέμα είναι ότι εδώ και πολλά χρόνια ο Καραγκιόζης θεωρείται διεθνώς (σε κύκλους που έχουν να κάνουν με λαϊκό θέατρο κλπ) το ελληνικό θέατρο σκιών. Ίσως εσφαλμένα.

Νομίζω ότι το πιο σημαντικό κομμάτι του παραπάνω άρθρου είναι η πληροφορία ότι  στην Ελλάδα υπάρχουν περί τους 400 καραγκιοζοπαίκτες, ενώ στην Τουρκία κανένας! Έτσι είναι, στην Ελλάδα ο καραγκιόζης είναι ακόμα ζωντανός (έστω και με τεχνητά μέσα, τώρα πια) ενώ στην Τουρκία έχει σβήσει από πολύν καιρό. Πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι τελικά είναι πραγματικά ελληνικό δημιούργημα. Μπορεί να γεννήθηκε στην Τουρκία (όπως δείχνει και η θεματολογία του) αλλά μάλλον από Έλληνες καλλιτέχνες που κράτησαν την παράδοση ζωντανή μέχρι σήμερα.

“Με λες” ή “Μου λες”. Μια από τις διαφορές Βορρά-Νότου

…Το όλο θέμα ξεκινά σε παλαιότερες εποχές, με την κατάργηση της δοτικής οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση. Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το “λέγεις μοι” παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο έκφρασης. Στην Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στην Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) “με λες” και “μου λες“, αντίστοιχα. Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότητα μέσα στους αιώνες από τους Έλληνες. Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.

Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Nότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη. Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική. Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά. Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος. Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας “θα σου πω κάτι”, “θα της δώσω κάτι”, στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το “σφάλμα” που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: “θα σας πω κάτι”, “θα τους δώσω κάτι”.

Χρησιμοποιούν δηλαδή αιτιατική! Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον πληθυντικό….

Άποψη που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με την υπογραφή του Μπαμπινιώτη, αλλά όπως μου υποδείχθηκε από αναγνώστη, δεν είναι του Μπαμπινιώτη αλλά προέρχεται από συζήτηση στο site www.λέσχη.gr. Έχει πάντως ενδιαφέρον.

Οι επαγγελματίες. A useful checklist

Are you a professional?

• A professional learns every aspect of the job. An amateur skips the learning process whenever possible.
• A professional carefully discovers what is needed and wanted. An amateur assumes what others need and want.
• A professional looks, speaks and dresses like a professional. An amateur is sloppy in appearance and speech.
• A professional keeps his or her work area clean and orderly. An amateur has a messy, confused or dirty work area.
• A professional is focused and clear-headed. An amateur is confused and distracted.
• A professional does not let mistakes slide by. An amateur ignores or hides mistakes.
• A professional jumps into difficult assignments. An amateur tries to get out of difficult work.
• A professional completes projects as soon as possible. An amateur is surrounded by unfinished work piled on top of unfinished work.
• A professional remains level-headed and optimistic. An amateur gets upset and assumes the worst.
• A professional handles money and accounts very carefully. An amateur is sloppy with money or accounts.
• A professional faces up to other people’s upsets and problems. An amateur avoids others’ problems.
• A professional uses higher emotional tones: Enthusiasm, cheerfulness, interest, contentment. An amateur uses lower emotional tones: anger, hostility, resentment, fear, victim.
• A professional persists until the objective is achieved. An amateur gives up at the first opportunity.
• A professional produces more than expected. An amateur produces just enough to get by.
• A professional produces a high-quality product or service. An amateur produces a medium-to-low quality product or service.
• A professional earns high pay. An amateur earns low pay and feels it’s unfair.
• A professional has a promising future. An amateur has an uncertain future.

Ελληνική ταξιδιωτική οδηγία για τα Σκόπια! Άλα τις…

Άλα τις, μεγαλεία! Γίναμε μεγάλη χώρα και εκδίδουμε και ταξιδιωτικές οδηγίες.

Είναι ιδέα μου ή μας ήρθε “κουτί” αυτή η ιστορία με την επίθεση εναντίον των Ελλήνων τουριστών; Έχω την εντύπωση ότι είναι μια από τις σπάνιες φορές που η ελληνική διπλωματία αξιοποιεί την ευκαιρία που της δόθηκε για να επιδείξει λίγο τσαγανό.

Παραθέτω αποσπάσματα της οδηγίας:

Αποφθέγματα της Ayn Rand

Ayn Rand, 1905-1982 Αμερικανίδα συγγραφέας και φιλόσοφος

Ρωσικής καταγωγής, ανέπτυξε το φιλοσοφικό σύστημα του Ομπζεκτιβισμού ή Αντικειμενισμού (ακραίος ατομισμός, ελεύθερος καπιταλισμός, αθεΐα, σεξουαλική ελευθερία). Συνέγραψε, μεταξύ των άλλων, 2 -μέτρια- βιβλία, τα The Fountainheadκαι Atlas Shrugged., που περιέχουν τις βασικές φιλοσοφικές έννοιες του Αντικειμενισμού.

O αντικειμενισμός είναι η φιλοσοφία του λογικού ατομισμού (rational individualism). Στα μυθιστορήματά της περιέγραψε τον ιδανικό άνθρωπο, τον παραγωγό που ζει με τους καρπούς των δικών του προσπαθειών, που δεν δίνει ούτε λαμβάνει τίποτα μη-κερδισμένο. Είναι στην ουσία της, η σύλληψη του ανθρώπου ως ενός ηρωικού όντος, με την επιδίωξη της προσωπικής του ευτυχίας ως τον ηθικό σκοπό της ζωής του, με την παραγωγική επιτυχία ως την ευγενέστερη γι’ αυτόν δραστηριότητα και την λογική ως το μόνο απόλυτο δεδομένο του. Σύμφωνα με το αντικειμενισμό, κανείς δεν μπορεί να γίνει ευτυχισμένος απλά μέσω της επιθυμίας του ή των παρορμήσεών του.

Για τον αντικειμενισμό, ο άνθρωπος είναι πλήρως ικανός να γνωρίσει τα δεδομένα της πραγματικότητας. Το αντιληπτικό του εργαλείο δεν είναι άλλο από την λογική, που αναγνωρίζει και ενσωματώνει το υλικό που προσφέρουν οι αισθήσεις. Η λογική είναι το μόνο μέσο απόκτησης της γνώσης. Έτσι απορρίπτει τον μυστικισμό (κάθε αποδοχή της πίστης ή των συναισθημάτων ως μέσα της γνώσης) και τον σκεπτικισμό (τον ισχυρισμό ότι η βεβαιότητα της γνώσης είναι αδύνατη). Επίσης απορρίπτει τον αγνωστικισμό (την άποψη ότι ένας ισχυρισμός δεν πρέπει να απορρίπτεται αν δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις, ούτε για να τον επιβεβαιώσουν, ούτε για να τον διαψεύσουν).

Γενικά οι απόψεις της Rand έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και έχουν ασκήσει μεγάλη επιρροή, ιδίως στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς οπαδούς και μαθητές της υπήρξε ο Alan Greenspan

Σας συνιστώ να ψάξετε και να διαβάσετε γι’ αυτην στο Internet. Δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσετε με όσα ευαγγελίζεται. Οι ιδέες της είναι σίγουρα διαφορετικές αλλά έχουν κρυστάλλινη διαύγεια. Στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά άγνωστη, κυρίως επειδή έχει χεσμένα τα διάφορα αγαπημένα στερεότυπα της σύγχρονης ελληνικής διανόησης: τη θρησκεία, τον αλτρουισμό, τη Σοβιετική Ένωση, άσε δε που είναι αναφανδόν υπέρ του καπιταλισμού!

Παραθέτω κάποιους αφορισμούς της, δανεισμένους από το ΓΝΩΜΙΚΟΛΟΓΙΚΟΝ

• Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα μου το επιτρέψει, αλλά ποιος θα με σταματήσει.
• Η ιδέα ότι το “δημόσιο συμφέρον” προηγείται των ατομικών δικαιωμάτων και συμφερόντων, έχει μόνο μία ερμηνεία: το συμφέρον ορισμένων  ατόμων προηγείται των δικαιωμάτων και των συμφερόντων άλλων.
• Για μένα υπάρχει μια μόνο μορφή ανθρώπινης εξαθλίωσης: Να ζεις χωρίς σκοπό.
• Ορκίζομαι ότι ποτέ δε θα ζήσω για χάρη ενός άλλου ανθρώπου ούτε θα ζητήσω από κάποιον άλλον να ζήσει για χάρη μου.
• Για να πετύχεις χρειάζεσαι σκέψη. Πρέπει να ξέρεις τι κάνεις. Και αυτό είναι πραγματική δύναμη.
• Ένας άνθρωπος που επιτρέπει σε έναν αρχηγό να  χαράξει την πορεία του, είναι σαν πλοίο που το ρυμουλκούν στο διαλυτήριο.
• Υπάρχει ένα επίπεδο δειλίας κατώτερο από αυτό του κομφορμιστή. Είναι αυτό του αντικομφορμιστή από μόδα.
• Ο πλούτος είναι προϊόν της δυνατότητας του ανθρώπου να σκέφτεται.
• Ο πιο γρήγορος τρόπος να σκοτώσεις το πνεύμα ενός ανθρώπου, είναι να του ζητήσεις να είναι μέτριος στη δουλειά του.
• Ένας δημιουργικός άνθρωπος παρακινείται από την επιθυμία να πετύχει κάτι, όχι από την επιθυμία να νικήσει τους άλλους.
• Η δυστυχία είναι πάντα το ίδιο πράγμα. Είναι μια παλιά ευτυχία που δεν εννοεί να ξαναρχίσει.
• Ο σκοπός της ηθικής είναι να σε εκπαιδεύσει, όχι να υποφέρεις και να πεθαίνεις, αλλά να χαίρεσαι και να ζεις.
• Τίμιος άνθρωπος είναι αυτός που ξέρει ότι δεν μπορεί να καταναλώσει περισσότερα από αυτά που έχει παράγει.
• Κάθε άνθρωπος χτίζει τον κόσμο σύμφωνα με τη δική του εικόνα. Έχει τη δυνατότητα να διαλέξει, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να αποφύγει να διαλέξει.

Ο Ομπάμα στο τιμόνι

Πολύ πετυχημένο!

Εφτά πολιτικοί με ανυπόφορο τουπέ

Είναι πολλά αυτά που με ενοχλούν με τους πολιτικούς. Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο, είναι το τουπέ που έχουν: αυτό το ύφος των χιλίων καρδιναλίων που αποκτούν, κυρίως όταν καταλάβουν κάποιο υπουργικό θώκο.

Αυτοί που κατά τη γνώμη μου έχουν το πιο απωθητικό ύφος:

1. Ο Θοδωρής Ρουσσόπουλος (καμιά έκπληξη εδώ, νομίζω). Το ύφος του αποπνέει “‘είμαι πολύ σπουδαίος , και με ενοχλεί να απαντώ σε ερωτήσεις, και έχω πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνω από το να ασχολούμαι μαζί σας“. Η εικόνα του  χειροτερεύει αν συγκριθεί και με την συμπαθητική και agreeable περσόνα που πρόβαλε όταν ήταν ένας απλός  τηλε-δημοσιογράφος.  Τον φάγαν λάχανο πάντως, τζάμπα το ύφος.
2. H Άννα Διαμαντοπούλου. Αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που την βρίσκει αντιπαθητική. Το λέω αυτό γιατί διάφορες φυλλάδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι χαρισματική προσωπικότητα και θα της άξιζε η αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται να το έχει πιστέψει και η ίδια και έχει αυτό το ακατάδεχτο και αυστηρό ύφος, σαν να μυρίζει κακά!  Κάποιος πρέπει να της πει να χαμογελάει περισσότερο και να χαμογελάει αληθινά. Χαλάρωσε λίγο, κορίτσι μου, είσαι κοινή θνητή.
3. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Απορώ που δεν έχει επισημάνει κανείς πως ο τρόπος που περπατάει (τουλάχιστον μπροστά στις κάμερες) είναι γελοίος: πολύ αργά, με τους ώμους πίσω, σαν να ‘χει καταπιεί μπαστούνι. Γενικά το ύφος και η γλώσσα του σώματος εκπέμπει το μήνυμα “είμαι πολύ άνετος, και φοβερός οικονομολόγος, και έχω τα πάντα υπό έλεγχο, και είστε όλοι αδαείς“. Κάποιος πρέπει να του πει να περπατάει πιο γρήγορα για να μη φαίνεται αργόσχολος (αν και τώρα πια δεν έχει σημασία).
4. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του αλλά την καλύπτει έντεχνα μπροστά στις κάμερες. Αν τον δεις όμως off guard έχει ένα ανυπέρβλητο τουπέ αυτοκρατορικής δυσφορίας.
5. Ο Αλέξης Τσίπρας. Έχει αυτό το στυλάκι “είμαι  πολύ cool και νέος, και εσείς είστε άσχημοι, μικροαστοι, οπισθοδρομικοί και γέροι“. Κάποιος πρέπει να του πει να μη μισοκλείνει τα μάτια όταν μιλάει, σαν πιτσιρικάς που μιμείται πιστολέρο σε σπαγγέτι-γουέστερν.
6. Ο Κώστας  Καραμανλής. Το ελαφρυντικό του είναι ότι, κατά βάθος,  δεν πρέπει να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά, αλλά κάποιος άσχετος image maker του έχει εμφυσήσει αυτό το επίπλαστο στυλ βλοσυρής αποφασιστικότητος που δεν του πάει καθόλου. Κάποιος πρέπει να του πει ότι το να περπατάς σαν πεχλιβάνης με τσαμπουκαλεμένο ύφος δεν σε κάνει καλύτερο πρωθυπουργό.
7. Ο Κωστής Χατζηδάκις. (Προσωπική μου αντιπάθεια) Δεν είναι τόσο το ύφος του, αλλά περισσότερο τα λεγόμενά του που δείχνουν κάποιον που το ‘χει πάρει πολύ πάνω του επειδή είναι νέος, επειδή θεωρεί ότι είναι καλός manager, επειδή είναι golden boy, επειδή οι άλλοι είναι άχρηστοι, επειδή, επειδή… Όλα αυτά, σε συνδυασμό με παντελή έλλειψη αποτελεσμάτων και απουσία πραγματικής επαγγελματικής εμπειρίας, μου τη δίνουν στα νεύρα.

Όλοι οι παραπάνω μεγαλόσχημοι φαίνεται να περιμένουν από όλους εμάς, τους παρακατιανούς, να είμαστε ευγνώμονες που καταδέχονται να ασχολούνται με την πολιτική και να μας κυβερνούν.

Η συμβουλή μου είναι ότι πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να απαλλαγούν από αυτήν την εικόνα. Τους κάνει ζημιά. Είναι ανωριμότητα να πιστεύεις ότι είσαι σπουδαίος και καλύτερος από τους άλλους επειδή η τύχη σταθηκε καλή μαζί σου και σου χάρισε τιμές και αξιώματα. Θα πρέπει να αρχίσουν να φαίνονται πιο φιλικοί, πιό ανθρώπινοι  και πιο καταδεκτικοί προς τα έξω, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να αισθάνονται πιο ταπεινοί μέσα τους.

Τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι όλο αυτό το τουπέ και η τρέλα του μεγαλείου είναι απλά ανωριμότητα, ανασφάλεια, έλλειψη κοινής λογικής και απουσία πολιτικού ενστίκτου.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι πολιτικοί που προφανέστατα έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους αλλά έχουν την εξυπνάδα να το κρύβουν. Παραδείγματα: